Space Shuttle Columbia

 
ca de en es fr it nl no pl pt ru ro fi sv tr vo


 


Columbia

Spaceshuttle Columbia tijdens STS-1
(d.d. 12 april 1981)
Missiestatistieken
OV Designation: OV-102
Herkomst naam: Columbia Redidiva
Land van herkomst: Verenigde Staten van Amerika
Oplevering: 26 juli 1972
Eerste vlucht: STS-1
12 april 1981 - 14 april 1981
Laatste vlucht: STS-107
16 januari 2003 - 1 februari 2003
Aantal missies: 28
Aantal bemanningen: 160
Tijd in ruimte: 300,74 dagen
Banen om aarde: 4.808
Afgelegde afstand: 201.497.772 km
Ontvouwde satellieten: 8
Gekoppeld aan MIR: 0
Gekoppeld aan ISS: 0
Status: Vernietigd (1 februari 2003)
Ruimteveren


Opvolging
NASA

Ruimtevaartportaal
Ruimteveren

Amerikaanse

Sovjet

De spaceshuttle Columbia (NASA aanduiding: OV-102) was de eerste spaceshuttle van de vloot van NASA. De eerste vlucht werd gemaakt op 12 april 1981. In 1999 kreeg de Columbia een grondige opknapbeurt. De shuttle verongelukte tijdens de terugkeer van missie STS-107 op 1 februari 2003.

Op 1 februari 2003 verloor NASA het contact met de shuttle 15 minuten voor de verwachte landing op het Kennedy Space Center in Florida. De shuttle had een wetenschappelijke vlucht van 16 dagen uitgevoerd. Op ruim 60 kilometer hoogte brak de shuttle in delen uiteen en brokstukken van de shuttle kwamen onder andere terecht in de staat Texas.

Inhoud

bewerk Het ongeluk

Shuttle Columbia tijdens een landing. Foto: NASA.
Shuttle Columbia tijdens een landing. Foto: NASA.

De spaceshuttle Columbia bevond zich op 63 kilometer hoogte en had een snelheid van ruim 20.000 kilometer per uur toen hij uit elkaar viel.

Voor het uiteenvallen liep de temperatuur van de romp van het ruimteveer sterk op. De temperatuurstijging van het middelste gedeelte van de romp bedroeg 32°C in 5 minuten. Tegelijkertijd nam de luchtweerstand sterk toe. De oorzaak hiervoor bleek te zijn dat de linkervleugel van de shuttle langzaam uiteenviel als gevolg van een beschadiging aan het hitteschild. Het hitteschild beschermt de shuttle tegen de wrijvingshitte die optreedt als het voertuig de atmosfeer binnenkomt.

Bij de lancering van de spaceshuttle op 16 januari, 80 seconden na het vertrek, raakte een stuk isolatieschuim van de externe brandstoftank los. Dit raakte de voorrand van de linkervleugel en beschadigde daar een deel van het hitteschild. In deze vleugel deden zich zeven minuten voordat de shuttle uiteenviel de eerste problemen voor.

De gebeurtenissen voor het ongeluk in chronologische volgorde:

  • 8.15 - Landing wordt ingezet door het starten van de remraketten
  • 8.53 - Uitval van de temperatuursensoren van het hydraulisch systeem aan de linkerzijde.
  • 8.58 - Temperatuursensoren op de linkervleugel vallen op 3 meetpunten uit. Ook de drukmeters van de banden van het landingsgestel registreren geen metingen meer.
  • 8.59 - Laatste radiocontact.
  • 9.00 - Radiocontact volledig verloren. Mensen in Texas, Arkansas en Louisiana zien vlammende strepen in de lucht.

bewerk Oorzaak van het ongeval

Lancering van STS-107, de laatste vlucht
Lancering van STS-107, de laatste vlucht

De Columbia Accident Investigation Board (CAIB) heeft medio mei 2003 geconcludeerd dat de problemen van de Columbia zijn begonnen met het losraken van een stuk isolatieschuim van de externe brandstoftank, 81,7 seconden na de lancering. Dit stuk schuim kwam met een harde klap tegen de voorrand van de vleugel, waarbij belangrijke, uit koolstofcomposiet bestaande panelen van het hitteschild werden beschadigd. De snelheid van het stuk schuim bedroeg circa 800 km/h en er werd een gat geslagen ter grootte van een koffer (1000 cm2. Wellicht werd ook een afdichting tussen deze panelen beschadigd. Radarbeelden van de dag na de lancering lieten zien dat een gedeelte van het paneel of de afdichting van de shuttle vandaan dreven. Toen de Columbia weer de atmosfeer binnenkwam kon het hete plasma dat de shuttle dan omhult de vleugel binnenkomen, waarbij door de hitte verdere panelen werden aangetast. Bovendien sneed de hitte door de aluminium constructie van de vleugel, waardoor de linker vleugel desintegreerde. Hierdoor werd de shuttle instabiel en zette een draaiende beweging naar links in. Daardoor kwam de romp van de shuttle haaks op de bewegingsrichting te liggen. De romp kon de resulterende sterke vertragingskrachten niet aan waardoor de shuttle geheel uiteenviel.

De onderzoekscommissie concludeerde op 27 augustus dat de NASA cultuur mede debet aan het ongeluk is geweest, waarbij berichten van technici door de top van de organisatie werden genegeerd. De commissie oordeelde tevens dat de bemanning van de shuttle wellicht door een - riskante - reddingsoperatie gered had kunnen worden. De NASA had direct na de lancering echter al besloten dat een eventuele redding toch niet mogelijk was.

Voordat het CAIB de officiële eindconclusie van het onderzoek naar buiten bracht werden ook andere mogelijke oorzaken voor het ongeluk genoemd:

  • Op de tweede dag van de vlucht heeft een militaire radarinstallatie waargenomen hoe een object van het ruimteveer af leek te vliegen met grote snelheid. Mogelijk was dit een stuk ijs uit een waterafvoer, dat een van de vleugels heeft beschadigd.
  • Losrakend isolatieschuim van de externe brandstoftank heeft de vleugel beschadigd. Op 5 februari twijfelde NASA echter openlijk aan deze verklaring: het stuk schuim (ter grootte van een attachékoffer en met een gewicht van niet meer dan een kilo) kon de tegels niet beschadigd hebben; inslag van ruimtepuin of een meteoriet zou aannemelijker zijn.
  • Meteorietinslag.
  • Softwarefout.
  • Turbulentie door beschadiging kan het ruimtevaartuig oncontroleerbaar uit balans hebben gebracht.
  • Explosie in de wielkamer door de oplopende temperatuur, veroorzaakt door beschadigde thermische tegels.
  • Uit nader onderzoek is op 15 februari 2003 gebleken dat de linker vleugel van de Columbia lek was. Daardoor is heet gas de vleugel binnengedrongen, afkomstig uit het hete plasma dat het ruimteveer tijdens de landing omringt. De oorzaak van de lekkage was destijds nog niet vastgesteld.

Op 20 maart 2003 wordt gemeld dat de zwarte doos in Texas is gevonden.

bewerk Bemanning tijdens de laatste vlucht

De bemanning tijdens de laatste vlucht bestond uit 2 vrouwen en 5 mannen, waarvan 1 uit Israël.

  • Gezagvoerder: Rick Husband, US, Luchtmachtpiloot met 3800 vlieguren. In 1999 vloog Rick Husband in de spaceshuttle Discovery.
  • Piloot: William McCool, US, 41 jaar, marineofficier en sinds 1996 deelnemer aan het astronautenprogramma van de NASA. Dit was zijn eerste vlucht met de spaceshuttle.
  • Onderzoeker: Kalpana Chawla, US, 42 jaar. Zij werd geboren in Karnal, een plaats 100 kilometer ten noorden van Delhi, India. Ze emigreerde in 1980 naar de VS en solliciteerde in 1988 bij de NASA. Zij vloog één keer eerder mee met een shuttle vlucht.
  • Onderzoeker: Laurel Clark, US, 41 jaar, chirurg bij de Amerkaanse marine, die haar opleiding volgde bij het elitekorps Navy Seals.
  • Payload Specialist: Ilan Ramon, Israël, 48 jaar. Luchtmachtpiloot en veteraan van de Jom Kippoeroorlog van 1973 en van de invasie in Libanon van 1982. Hij nam ook deel aan de aanval op de Irakese kerncentrale Osirak. De moeder van Ilan Ramon overleefde Auschwitz. Hij had een tekening bij zich van de aarde gezien vanaf de maan, gemaakt door een in Auschwitz omgekomen Tsjechisch jongetje.
  • Onderzoeker: David Brown, US, 46 jaar. Studeerde medicijnen en werd later testpiloot. Hij werkte sinds 1996 voor de NASA.
  • Payload Commander: Michael Anderson, US, 43 jaar. Vloog in 1998 met de spaceshuttle Endeavour, die aan het Russische ruimtestation Mir werd gekoppeld.
De bemanning tijdens de laatste vlucht
De bemanning tijdens de laatste vlucht

bewerk Nederlandse experimenten

Tijdens de laatste vlucht van de Columbia stonden 80 experimenten op het programma, waarvan drie Nederlandse:

  • Onderzoek naar botontkalking door de afdeling fysiologie van het Academisch Medisch Centrum te Amsterdam. Het doel is om middelen te vinden om botontkalking bij bedlegerigheid te verminderen.
  • Onderzoek naar botvorming en botafbraak aan embryonale middenvoetbeentjes van muizen, door het Academisch Centrum Tandheelkunde van de VU in Amsterdam. De botjes werden in leven gehouden in een kweekvloeistof. Met dit onderzoek kan informatie verkregen worden over de botontkalking die bij astronauten plaatsvindt.
  • Experimenteel ontwerp van een toestel voor luchtzuivering van Bioclear, dat werkt met een mengsel van twaalf bacteriën. Conventionele luchtzuiveringsapparaten werken met actieve kool, die veel ruimte innemen.

bewerk Vluchten van de Columbia

Landing van de Columbia tijdens STS-1
Landing van de Columbia tijdens STS-1
De spaceshuttle Columbia door de geluidsbarrière
De spaceshuttle Columbia door de geluidsbarrière

Spaceshuttle Columbia maakte 28 vluchten, was 300,74 dagen in de ruimte, draaide 4808 rondjes om de aarde en legde in totaal 201.497.772 km af, inclusief de laatste vlucht.

Het is de enige shuttle die nooit aan het Russische ruimtestation Mir en het ISS is vastgekoppeld. De reden hiervoor was dat de Columbia zwaarder was dan de andere spaceshuttles en daarom minder geschikt was om onderdelen naar het ISS te brengen. De Columbia bleef wel in gebruik door de NASA omdat ze langer in de ruimte kon blijven dan haar zusterschepen. De langste spaceshuttlemissie, STS-50, die 13 dagen, 19 uur, 30 minuten en 04 seconden duurde, staat dan ook op haar naam.

# Lanceerdatum Missie Lanceercomplex Landingsplaats
1 12 april 1981 STS-1 39-A Edwards Airforce Base
2 12 november 1981 STS-2 39-A Edwards Airforce Base
3 22 maart 1982 STS-3 39-A White Sands Space Harbor
4 27 juni 1982 STS-4 39-A Edwards Airforce Base
5 11 november 1982 STS-5 39-A Edwards Airforce Base
6 28 november 1983 STS-9 39-A Edwards Airforce Base
7 12 januari 1986 STS-61-C 39-A Edwards Airforce Base
8 8 augustus 1989 STS-28 39-B Edwards Airforce Base
9 9 januari 1990 STS-32 39-A Edwards Airforce Base
10 2 december 1990 STS-35 39-B Edwards Airforce Base
11 5 juni 1991 STS-40 39-B Edwards Airforce Base
12 25 juni 1992 STS-50 39-A Kennedy Space Center
13 22 oktober 1992 STS-52 39-B Kennedy Space Center
14 26 april 1993 STS-55 39-A Edwards Airforce Base
15 18 oktober 1993 STS-58 39-B Edwards Airforce Base
16 4 maart 1994 STS-62 39-B Kennedy Space Center
17 8 juli 1994 STS-65 39-A Kennedy Space Center
18 20 oktober 1995 STS-73 39-B Kennedy Space Center
19 22 februari 1996 STS-75 39-B Kennedy Space Center
20 20 juni 1996 STS-78 39-B Kennedy Space Center
21 19 november 1996 STS-80 39-B Kennedy Space Center
22 4 april 1997 STS-83 39-A Kennedy Space Center
23 1 juli 1997 STS-94 39-A Kennedy Space Center
24 19 november 1997 STS-87 39-B Kennedy Space Center
25 13 april 1998 STS-90 39-B Kennedy Space Center
26 23 juli 1999 STS-93 39-B Kennedy Space Center
27 1 maart 2002 STS-109 39-A Kennedy Space Center
28 16 januari 2003 STS-107 39-A niet geland; verongelukt tijdens de terugkeer in de dampkring
All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog.